جائی که هست برون از وهم ما و شما

رفتم به راه صفت دیدم به کوی صفا

چشم و چراغ مرا جائی ئشگرف و چه جا

جائی که هست فزون از کل کون و مکان

صحن سراچه او صحرای عشق شده

جان های خلق در او رسته به جای گیا

از اشک دلشدگان گوهر نثار زمین