گل به نیل تو ندارم من و گلگون قدحی

لاله خوردم کن و از پوست برون آر مرا

می خوری به که روی طاعت بی درد کنی

اندکی درد به از طاعت بسیار مرا

می خورم تا ز گل گور دمد خار مرا

می خورم می که مرا دایه بر این ناف زده است

نبرد سرزنش تو ز سر کار مرا