می خورم می که مرا دایه بر این ناف زده است

اندکی درد به از طاعت بسیار مرا

گل به نیل تو ندارم من و گلگون قدحی

می خورم تا ز گل گور دمد خار مرا

نبرد سرزنش تو ز سر کار مرا

چند تهدید سر تیغ دهی کاش بدی

دست در گردن تیغ تو حلی وار مرا