تخت زرین نهی اندر صف احرار مرا

چند تهدید سر تیغ دهی کاش بدی

دست در گردن تیغ تو حلی وار مرا

از تو منت نپذیرم که ملک وار چو شمع

منتی دارم اگر بر سر نطعم چو چراغ

بنشانی خوش و آنگه بکشی زار مرا

کس به عیار فرستادی و گفتی که به سر