با خویشتن بساز و ز کس مردمی مجوی

برخیز از جهان که نه بس خوب مفرش است

چون مار ارقم است جهان گاه آزمون

کاندر درون کشنده و بیرون منقش است

کان کو فرشته بود کنون اهرمن وش است

با هر که انس گیری از او سوخته شوی

بنگر که انس چیست مصحف ز آتش است