با هر که انس گیری از او سوخته شوی

کاندر درون کشنده و بیرون منقش است

با خویشتن بساز و ز کس مردمی مجوی

کان کو فرشته بود کنون اهرمن وش است

بنگر که انس چیست مصحف ز آتش است

عالم نگشت و ما و تو گردنده ایک از آنک

گردون هنوز هفت و جهت همچنان شش است