خاقانیا دمی که وبال حیات توست

وی جم به ماتم آی که خاتم پدید نیست

دردا که چنگ عمر شد زا ساز و بدتر آنک

سرنای گم به بوده ماتم پدید نیست

در سینه کن به گور که همدم پدید نیست