بودم در این حدیث که آمد خیال تو

از بهر تب بریدن جان نیشکر فرست

گفتم به دل که تحفه آن بارگاه انس

گر زر خشک نیست سخن های تر فرست

کای خواجه ما سخن نشناسیم زر فرست

الماس و زهر بر سر مژگان چو داشتی

این سوی دل روان کن و آن زی جگر فرست