عالمی شیفته زلف تواند

خامی آن ز دم سرد من است

گل ز باغ رخت آن کس چیند

که چو گل زر ترش در دهن است

زلف تو شیفته خویشتن است

کرده ام توبه ز می خوردن لیک

لب میگون تو توبه شکن است