کرده ام توبه ز می خوردن لیک

که چو گل زر ترش در دهن است

عالمی شیفته زلف تواند

زلف تو شیفته خویشتن است

لب میگون تو توبه شکن است

نظر خاص تو خاقانی راست

گرت نظاره هزار انجمن است