فرسوده تر ز سوزن عیسی تن من است

زنار بندد ارچه فلک طیلسان اوست

هر دم لبش به خنده برآید مسیح نو

مانا که مریمی دگر اندر دهان اوست

باریک تر ز رشته مریم لبان اوست

آن لعل را به رشته مریم که درکشید

از سوزن مسیح که شکل میان اوست