باریک تر ز رشته مریم لبان اوست

هر دم لبش به خنده برآید مسیح نو

مانا که مریمی دگر اندر دهان اوست

فرسوده تر ز سوزن عیسی تن من است

آن لعل را به رشته مریم که درکشید

از سوزن مسیح که شکل میان اوست

گر بر دلم زبور بخوانند نشنود