جان خاک تو شد که خاک را هم

وز صاف تو درد خام روزی است

از ساقی مجلس تو ما را

از دور خیال جام روزی است

از جرعه ناتمام روزی است

مرغی است دلم بلندپرواز

اما ز قضاش دام روزی است