اما ز قضاش دام روزی است

جان خاک تو شد که خاک را هم

از جرعه ناتمام روزی است

مرغی است دلم بلندپرواز

ناکام شدم به کام دشمن

تا خود ز توام چه کام روزی است

زان پای بر آتشم که دل را