مرا دی فریب داد که خاقانی آن ماست

مگر رنگ بخت داشت بر او زنگ از آن نشست

فغان از بلای عشق که در جانم اوفتاد

تو گفتی خدنگ بود که در پرنیان نشست

به امید این حدیث چگونه توان نشست