چون زلف تو به لرزه فکنده سرآیمت

رفتم که از پی تو به دامن زر آورم

و اینک چو دامن تو همه تن زر آیمت

از شرم آنکه نیست ره آورد به ز جان

بر خاک نیم روی نهم پیش تو چو سگ

وانگه چو سگ به لابه بلاکش تر آیمت

بر پایت از سگان کیم من که سر نهم