گل اندر لکه زمرد ز حجله رخ همی پوشد

چه پندم می دهد سوسن که گرد عشق کمتر گرد

مگر سوسن نمی داند که عاشق پند ننیوشد

نثار باغ را گردون به دامن در همی پیچد

مرو زنهار در بستان که گر خاری به نادانی

سرانگشت تو بخراشد دلم در سینه بخروشد

نگارا گر چنین زیبا میان باغ بخرامی