آن می کنی از جفا که لاتسل

کز عشق تو جز دریغ برناید

با دستان غم تو می سازم

گر ناز تو زخمه در نیفزاید

تا کیست که گوید این نمی شاید

ز اندیشه تو قرار من رفته است

گر لطف کنی قرار باز آید