تا کیست که گوید این نمی شاید

با دستان غم تو می سازم

گر ناز تو زخمه در نیفزاید

آن می کنی از جفا که لاتسل

ز اندیشه تو قرار من رفته است

گر لطف کنی قرار باز آید

چون طشت میان تهی است خاقانی