چون طشت میان تهی است خاقانی

تا کیست که گوید این نمی شاید

ز اندیشه تو قرار من رفته است

گر لطف کنی قرار باز آید

زان راحت ها که روح را باید

چون زخم رسد به طشت بخروشد

انشگت بر او نهی بیاساید