او هنوز از جور موئی کم نکرد

دشمنان با دشمنان از شرم خلق

آشتی رنگی کنند آنهم نکرد

از مکن گفتن زبانم موی شد

روزی از روی خودم چون روی خود

جان غم پرورد را خرم نکرد

سینه ام زان پس که چون گوهر بسفت