وهمم در این فرو شد کو از چه کان برآمد

جان گران بها به تو بخشم به عرض بوسی

بستان مده جگر که نه بر تو گران برآمد

عشق تو گوهری که گنج روان بیرزد

خاقانی آن توست بر او تیغ چون کشیدی

خود بی مصاف جانا با او توان برآمد