خاقانی آن توست بر او تیغ چون کشیدی

بستان مده جگر که نه بر تو گران برآمد

عشق تو گوهری که گنج روان بیرزد

وهمم در این فرو شد کو از چه کان برآمد

خود بی مصاف جانا با او توان برآمد