یاد وصالش مرا نعل در آتش نهاد

عشق به اول مرا همچو گل از پای سود

دوست به آخر مرا همچو گل از دست داد

تا در امید من هجر به مسمار کرد

می کند از بدخوئی آنچه نکرده است کس

گرچه بدی می کند، چشم بدش دورباد

سینه خاقانی است سوخته عشق او