چو من مرغی از بابزندر نماند

ز خون چو من خاکیی دست درکش

که هجران خود از کار من درنماند

چو در بیشه روزگار افتد آتش

غم دل مخور کو غم تو ندارد

دل از روزی خویشتن درنماند

به خون ریز خاقانی اندیشه کم کن