غم دل مخور کو غم تو ندارد

که هجران خود از کار من درنماند

چو در بیشه روزگار افتد آتش

چو من مرغی از بابزندر نماند

دل از روزی خویشتن درنماند

به خون ریز خاقانی اندیشه کم کن

که ایام ازین انجمن درنماند