ای عجب گوئی برای چشم من خاری نماند

آن زمان کز بهر دو نان عشق او خلعت برید

ای عفی الله خود نصیب من کله واری نماند

واندر آن بستان کز او دست خسان را گل رسید

شرط خاقانی است با جور و جفایش ساختن

خاصه اکنون کاندرین عالم وفاداری نماند