شرط خاقانی است با جور و جفایش ساختن

ای عفی الله خود نصیب من کله واری نماند

واندر آن بستان کز او دست خسان را گل رسید

ای عجب گوئی برای چشم من خاری نماند

خاصه اکنون کاندرین عالم وفاداری نماند