خون هزار کس خورد آنگه که کم خورد

عشق تو بر سر مه عشاق آب خورد

گر مرد اوست بر سر ابدال هم خورد

زلف تو کافری است که هر دم به تازگی

عالم تو را و گوئی خاقانی آن ماست

او آن حریف نیست کز این گونه دم خورد