خود عشق چنین مرغ به دامت نرسانید

عمری است که چون خاک جگر تشنه عشقم

و ایام به من جرعه جامت نرسانید

مرغی است دلم طرفه که بر دام تو زد عشق

خاقانی ازین طالع خود کام چه جوئی

کو چاشنی کام به کامت نرسانید

نایافتن کام دلت کام دل توست