مرغی است دلم طرفه که بر دام تو زد عشق

زین هر دو ندانم که کدامت نرسانید

عمری است که چون خاک جگر تشنه عشقم

و ایام به من جرعه جامت نرسانید

خود عشق چنین مرغ به دامت نرسانید

خاقانی ازین طالع خود کام چه جوئی

کو چاشنی کام به کامت نرسانید