باژ به زلف شست تو عنبر ناب می دهد

در خوشاب را لبت سخت خوش آب می دهد

نرگس مست را خطت خوب سراب می دهد

رشوه به چشم مست تو نرگس تازه می برد

دیده پرآب کرده ای رو که به دست غمزه ات

هندوی دیده تیغ را بهر تو آب می دهد

طرفه تر آنکه طره ات سر ز خطت همی کشد