از مژه در آتشین آبم که دل

از تظلم کاین چه بیداد است باز

سینه من کآسمان در خون اوست

از خرابی محنت آباد است باز

تف این غمها برون داده است باز

رخت جان بربند خاقانی ازآنک

دل در غم خانه بگشاده است باز