از خرابی محنت آباد است باز

شد زبانم موی و شد مویم زبان

از تظلم کاین چه بیداد است باز

سینه من کآسمان در خون اوست

از مژه در آتشین آبم که دل

تف این غمها برون داده است باز

رخت جان بربند خاقانی ازآنک