شد زبانم موی و شد مویم زبان

دل به جوش و تن به فریاد است باز

شایدم کالماس بارد چشم از آنک

بند بر من کوه پولاد است باز

از تظلم کاین چه بیداد است باز

سینه من کآسمان در خون اوست

از خرابی محنت آباد است باز