به دل چون رنگ بر گل می دود زخم نمایانش

کشد مو بر تن نخجیر تیر از شوق پیکانش

همین بس در بهارستان محشر خون بهای من

غبارش بوی گل شد در رکاب و گرد جولانش

گل پیمانه در دستش ز خجلت غنچه می گردد