گل پیمانه در دستش ز خجلت غنچه می گردد

به دل چون رنگ بر گل می دود زخم نمایانش

همین بس در بهارستان محشر خون بهای من

غبارش بوی گل شد در رکاب و گرد جولانش

به عارض تا فتاد از تاب بی گلهای خندانش

نشانش از که می پرسی سراغش از که می گیری

گرفتاری گرفتارش، پریشانی پریشانش