به عارض تا فتاد از تاب بی گلهای خندانش

همین بس در بهارستان محشر خون بهای من

غبارش بوی گل شد در رکاب و گرد جولانش

گل پیمانه در دستش ز خجلت غنچه می گردد

نشانش از که می پرسی سراغش از که می گیری

گرفتاری گرفتارش، پریشانی پریشانش

ببالد خرمی بر نوبهار او چه کم دارد