نشانش از که می پرسی سراغش از که می گیری

غبارش بوی گل شد در رکاب و گرد جولانش

گل پیمانه در دستش ز خجلت غنچه می گردد

به عارض تا فتاد از تاب بی گلهای خندانش

گرفتاری گرفتارش، پریشانی پریشانش

ببالد خرمی بر نوبهار او چه کم دارد

تبسم ارغوان زارش، تماشا نرگس ستانش