گرفتاری گرفتارش، پریشانی پریشانش

گل پیمانه در دستش ز خجلت غنچه می گردد

به عارض تا فتاد از تاب بی گلهای خندانش

نشانش از که می پرسی سراغش از که می گیری

ببالد خرمی بر نوبهار او چه کم دارد

تبسم ارغوان زارش، تماشا نرگس ستانش

میان انجمن ناگفتنی بسیار می ماند