میان انجمن ناگفتنی بسیار می ماند

گرفتاری گرفتارش، پریشانی پریشانش

ببالد خرمی بر نوبهار او چه کم دارد

تبسم ارغوان زارش، تماشا نرگس ستانش

من دیوانه را تنها برید آخر به دیوانش

در آغوش دو عالم غنچه زخمی نمی گنجد

هجوم آورده بر دلها ز بس تاراج مژگانش