تبسم ارغوان زارش، تماشا نرگس ستانش

نشانش از که می پرسی سراغش از که می گیری

گرفتاری گرفتارش، پریشانی پریشانش

ببالد خرمی بر نوبهار او چه کم دارد

میان انجمن ناگفتنی بسیار می ماند

من دیوانه را تنها برید آخر به دیوانش

در آغوش دو عالم غنچه زخمی نمی گنجد