ببالد خرمی بر نوبهار او چه کم دارد

به عارض تا فتاد از تاب بی گلهای خندانش

نشانش از که می پرسی سراغش از که می گیری

گرفتاری گرفتارش، پریشانی پریشانش

تبسم ارغوان زارش، تماشا نرگس ستانش

میان انجمن ناگفتنی بسیار می ماند

من دیوانه را تنها برید آخر به دیوانش