بس سیه بینم زبان و کام خویش

خسته ام نیک از بد ایام خویش

طیره ام بر طالع پدرام خویش

از سپیدی کار طالع بخت را

دل سبوی غم تهی بر من کند

من ز خون دل کنم پر جام خویش

دل هم از من دوست گیر است ای عجب