من ز خون دل کنم پر جام خویش

از سپیدی کار طالع بخت را

بس سیه بینم زبان و کام خویش

دل سبوی غم تهی بر من کند

دل هم از من دوست گیر است ای عجب

بر زبان غم دهد پیغام خویش

من به دندان گوشه دل چون خورم