من به دندان گوشه دل چون خورم

من ز خون دل کنم پر جام خویش

دل هم از من دوست گیر است ای عجب

بر زبان غم دهد پیغام خویش

کو چنان در گوشه دید آرام خویش

دل نه پیکان است، هم خون است و گوشت

گوشت نتوان خوردن از اندام خویش