کو چنان در گوشه دید آرام خویش

دل هم از من دوست گیر است ای عجب

بر زبان غم دهد پیغام خویش

من به دندان گوشه دل چون خورم

دل نه پیکان است، هم خون است و گوشت

گوشت نتوان خوردن از اندام خویش

آسمان هردم کشد وانگه دهد