کاتش درد نشاندن به شما نتوانم

دوش با رطل گلین و می رنگین گفتم

کز شما گشت غم آباد دل ویرانم

ای می و رطل ندانم ز کدام آب و گلید

رطل بگریست که من ز آب و گل پرویزم

می بنالید که من خون دل خاقانم

چون به می خون جهان در گل افسرده خورم