چون به می خون جهان در گل افسرده خورم

کاتش درد نشاندن به شما نتوانم

رطل بگریست که من ز آب و گل پرویزم

می بنالید که من خون دل خاقانم

چه عجب گر نتوان یافت به دل شادانم

من که خاقانیم از خون دل تاجوران

می کنم قوت و ندانم چه عجب نادانم