راست چو صبح پسین از همه خوشدم تریم

خرمن عمر ای دریغ رفت به باد محال

در خوی خجلت ز عمر از مژه پرنم تریم

گرچه بهین عمر شد روز به پیشین رسید

گفتی خاقانیا کز غم تو بی غمیم

گر تو ز ما بی غمی ما ز تو بی غم تریم